درست٬ ۲سال و ۵ماه٬ اینجا بودم.
با سپاس فراوان!
از همه ی همراهان ِ ما که در این مدت...
و تشکر ویژه از آقاعلا ی عزیز که تنها کسی بود
که تا آخرین لحظه٬
اینجا رو می خوند.

    
      حرف های ما هنوز نا تمام
      تا نگاه می کنی٬
                         وقت رفتن است.
      باز هم همان حکایت همیشگی...

      پیش از آنکه با خبر شوی٬
      لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود.

      آی...
      ای دریغ و حسرت همیشگی...
      نا گهان
           چقدر زود
                 دیر می شود.

 

          با بوسه‌ای چنان

          می‌پیچی بر گردنم

          که فراموش میکنم

          نفسهایم را

          بالا ببرم یا پایین...!

 من که همه چیز رو گفتم فسقلی.
در مورد دلواپسی هم گفتم.
تو جواب نمی دی!
وبلاگ هم که سالمه!
درسته؟
پس چرا؟